;
sobota, 05 wrzesień 2020 18:12

LYKANTROPIA

Napisane przez
Oceń ten artykuł
(1 głos)

Nie jest do końca wiadomo, skąd brały się na tym świecie wilkołaki. Przyjmowano, że mogła to być choroba na skutek ugryzienia wilkołaka bądź skutek uroku, który ktoś rzucił na nieświadomą osobę. Na Słowiańszczyźnie mawiano, że wilkołactwo może być wynikiem klątwy rzuconej przez złą czarownicę. Czasem było można usłyszeć również, że wilkołakiem zostawały osoby, które świadomie w tym celu smarowały się specjalną maścią. Dlaczego ktoś miałby chcieć zyskać taki wątpliwy dar?

Cóż, wilkołaki posiadały nadnaturalne zdolności: nadludzką siłę i zwinność, umiejętność widzenia w kompletnych ciemnościach, a także wspinania się bez wysiłku na duże wysokości. Co więcej, za sprawą zwierzęcego magnetyzmu wilkołaki były niesłychanie atrakcyjne dla płci przeciwnej. Często na przyjęcie takiej daru godzili się ludzie słabi, którzy z poczucia obowiązku planowali zemstę bądź wymierzenie sprawiedliwości. Jak zatem widać, wilkołactwo z całą pewnością było skutkiem bliżej nieznanej magii, przez co czasem dało się odczarować taką osobę. Ta jednak nie zawsze chciała przystać na taki rytuał, czego efektem było wspomniane już odseparowanie jej od reszty społeczeństwa. W tradycji słowiańskiej przemianie człowieka w dzikie zwierzę towarzyszyły zawsze aspekty demoniczne. Różne były jednak formy wilkołactwa: czasem wilkołakiem była osoba, która od czasu do czasu przemieniała się w wilka (zazwyczaj podczas pełni, zgodnie z wierzeniami lunarnymi), czasem też była to osoba na stałe przemieniona w zwierzę. Wśród Słowian takiego przemienionego człowieka nie zawsze dało się rozróżnić od wilka bądź niedźwiedzia, gdyż nie zawsze udawało mu się zachować humanoidalny kształt. W różnych regionach Słowiańszczyzny pojawiały się podobne nazwy człowieka przemieniającego się z zwierzę: czes. vlkodlak, ros. vovkulak, serb. chor. vukodlak, bułg. vlukolak, pol. wilkołak. Przyjmuje się, że rekonstruowana nazwa tego stworzenia w języku prasłowiańskim to *vьlkodlakъ. Pierwszy człon tej nazwy należy rzecz jasna kojarzyć z wilkiem, zaś drugi z prasłowiańską nazwą zwierzęcej sierści (*dlaka). Wilkołak to zatem człowiek w wilczej skórze, porośnięty gęstą zwierzęcą sierścią. Inna odnotowana na słowiańskiej ziemi nazwa takiego człowieka to obrot / oborot ( od *oboroti – przemieniać). Niewątpliwym plusem tej drugiej nazwy jest to, że w żaden sposób nie konotowała ona związku z wilkiem, który był wszakże wyłącznie jedną z możliwych form przemiany.

Czytany 164 razy Ostatnio zmieniany sobota, 05 wrzesień 2020 18:40

Najnowsze od Sad Satan

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.