piątek, 02 czerwiec 2017 19:28

Bóstwa Panteonu Hinduistycznego

Napisała
Oceń ten artykuł
(1 głos)

Brahma, w hinduizmie, stwórca wszechświata, który wraz z Wisznu i Śiwą tworzy Trimurti, czyli 3 aspekty jednego Boga. W mitologii indyjskiej Brahma demiurg, rodzi się z kwiatu lotosu wyrastającego z pępka śpiącego Wisznu; kiedy już wszechświat zostanie stworzony, budzi się Wisznu i bierze go w opiekę na czas jednej kalpy, kosmicznego cyklu trwającego 4 320 000 000 lat ziemskich; po czym Śiwa niszczy go.

 



Czas trwania wszechświata jest ograniczony i równa się długości życia Brahmy, ktróre trwa 311 040 000 000 000 ziemskich lat, a stanowi 100 "lat Brahmy". Szacuje się, że aktualnie trwa 51-szy dzień Brahmy.

W hinduizmie Brahma nie jest konkretną osobą, a raczej pozycją, którą pobożna dusza osiąga w cyklu samsary. Na powierzchni Oceanu Przyczyn unosi się nieskończona ilość wszechświatów i każdy z nich zamieszkiwany jest przez innego Brahmę.

Rezydencją Brahmy jest Brahmaloka (loka - planeta), jedna z tzw. planet niebiańskich.

Dewi (Dewa; Mahadewi), (dosłownie: Bogini)- imię, którym nazywane są często wszystkie bóstwa żeńskie panteonu hinduistycznego, jako róne aspekty tego samego bóstwa. Dewi często uważana jest za główne bóstwo na równi z Wisznu i Śiwą. W takim przypadku utożsamiana jest ona z Parwati, która była żoną Śiwy, a zatem jest bóstwem dobrotliwym, lub traktowana jest całkowicie niezależnie, a wówczas górę biorą jej groźniejsze aspekty w postaci Durgi i Kali.

Durga, bóstwo hinduskie, wojownicza forma Dewy. Do Durgi nie mają mieć dostępu konkurenci do jej ręki (jej imię oznacza "Nieprzystępna"); jest ona również niezwyciężona w boju. Jej główne zadanie to walka z demonami. Czasami Durga powstaje z Wisznu jako moc snu lub jako moc stwórcza tego boga lub wyłania się z bogini Parwati, małżonki Śiwy, kiedy wpada ona w gniew. Kiedy indziej bogowie męscy składają swe atrybuty, aby ukształtować Durgę jako obrończynię przed demonami. W jednym z mitów bogowie zostali podporządkowani demonom, którym przewodził Mahisza ("Bawół"). Ten fakt tak bardzo rozwścieczył Wisznu i Śiwę, że ich gniew zjednoczył się z energią innych bogów, aby w efekcie powstała bogini, Durga, dosiadająca lwa. Demony rzuciły się na Durgę, która zabijała je maczugą, pętlicą, mieczem i trójzębem. Mahisza pod postacią bawołu przestraszył jej zastępy, a następnie zaatakował jej lwa. Durga rozwścieczona złapała go na arkan, ale on przemienił się w lwa. Potem odcięła jego głowę, ale wówczas Mahisza pojawił się jako mężczyzna z mieczem w dłoni. W końcu przeszyła mężczyznę mieczem, a ten przemienił się w słonia. Kiedy obcięła jego trąbę, na powrót stał się bawołem. Wreszcie odrzucając na bok góry rzucił się na nią. Durga doskoczyła do Mahiszy i przeszyła go trójzębem. Kiedy próbował się uwolnić, obcięła mu głowę mieczem.

Ganeśa - (sanskr. pan zastępów) - w mitologii indyjskiej przywódca ganów (pośrednich bóstw), bóg mądrości i sprytu, patron uczonych i nauki, opiekun ksiąg, liter, skrybów i szkół. Syn Śiwy i Parwati.

Ganeśa usuwa wszelkie przeszkody i zapewnia powodzenie w najróżniejszych przedsięwzięciach, dlatego (m.in.) ceremonie religijne zaczyna inwokacja skierowana do niego, a dzieła literackie otwiera zwykle poświęcona mu dedykacja. Jest także uznawany za boga obfitości i dobrobytu - jako taki patronuje kupcom i bankierom. Uosabia witalność i żywotność. Pod dyktando legendarnego Wjasy miał spisać własnym kłem Mahabharatę, lub też (według innych wersji mitu) pod dyktando Walmiki spisać Ramajanę.

Przedstawiany jest zwykle jako czteroręki mężczyzna o głowie słonia z jednym kłem (drugi posłużył mu za rylec do pisania, bądź został mu odrąbany przez Paraśuramę) i o złotej (lub czerwonej) skórze. W jednej z rąk trzyma zwykle naczynie ze słodyczami. Czasem towarzyszy mu szczur, jego wahana. Małżonki Ganeśi to Buddhi (inteligencja) i Siddhi (sukces).

Najpopularniejsze mity o Ganeśi opisują jego narodziny, wyjaśniają pochodzenie słoniowej głowy, brak kła oraz ukazują jego moce związane z usuwaniem przeszkód.

Ganeśa nie jest bóstwem wedyjskim, lecz prawdopodobnie wywodzi się z wcześniejszego, niearyjskiego, ludowego kultu słonia, powszechnego w całej południowo-wschodniej Azji. Pod tym imieniem zaczął być czczony w hinduizmie od V wieku. Jego kult osiągnął pełnię ok. VI-VII wieku, kiedy zyskał szczególną popularność wśród warstw kupieckich.

Ganeśa jest niezwykle popularnym bóstwem w Indiach, zarówno południowych, i jak i północnym. Cześć oddają mu wisznuci i śiwaici, członkowie wszystkich kast i stanów. Pełni także istotną rolę w śaktyzmie i tantryzmie. Jego kult często współwystępuje z kultem Lakszmi, łączy także w sobie aspekty bóstwa płodności i niekiedy bóstwa solarnego. Ganeśa zyskał też znaczą popularność wśród dźinistów i buddystów. Na jego kult można natrafić w Nepalu, Tybecie, Chinach, Mongolii, Japonii oraz w Azji Południowo-Wschodniej.

Najpopularniejsze święto Ganeśi to obchodzone przede wszystkim w Maharasztrze Ganeśaćaturthi (dosł. czwarte (tithi) Ganeśi) - pamiątka jego narodzin. Obchody trwają ok. 10 dni. Wypadają na przełomie sierpnia i września. Ostatniego dnia w morzu lub w rzece topi się posąg Ganeśi.

Kali, hinduska bogini śmierci, pogromczyni demonów; najbardziej przerażająca ze wszystkich bogiń hinduistycznych. Kali ("czarna" lub "Czas") jest ciemnoskóra i wychudzona, z wielkimi kłami. Odziana w tygrysią skórę i makabryczny naszyjnik z nagich czaszek; pojawia się najczęściej na polach bitewnych lub na miejscach kremacji. Powiadają, że wyskakuje z czoła bogini wojny Durgi, kiedy ta wpada w złość. Jej okrucieństwo jest bezgraniczne, a w trakcie bitwy jest w stanie tak zatruć się krwią, że może spowodować zniszczenie całego świata.

Kryszna (sanskr.: Kṛṣṇa - czarny, ciemny) - ważne bóstwo hinduizmu. W tradycji hinduistycznej przez niektórych uznawany jest za ósmą awatarę (inkarnację-zstąpienie) Wisznu, przez innych za źródło wszelkich boskich zstąpień. Historia życia Kryszny na Ziemi jest kluczową częścią epickiego poematu pt. Mahabharata. Życie i filozofia Kryszny szczegółowo opisane zostały w liczącej tysiące wersetów Bhagawata-Puranie (opartej na Wisznu-Puranie), a także Bhagawad-Gicie, Pieśni Pana, wyjaśniającej teologię wisznuizmu (monoteistyczny nurt tzw.
hinduizmu).
Lakszmi - w mitologii indyjskiej bogini szczęścia, bogactwa i piękna; żona Wisznu, matka Kamy. Uosabia wszelkie powodzenie - także materialne.

We wczesnej mitologii wedyjskiej występuje jako Śri - bogini piękna i pomyślności, w szczególności w związku z władzą królewską. W brahmanach uznaje się ją także za boginię obdarzającą płodnością i do dzisiaj jest wiązana z patronką zbóż.

Przedstawiana jest zwykle jako piękna, młoda kobieta o czterech rękach, stojąca na lotosie.

Parwati, jedna z postaci Śakti.

Saraswati - nazwa wyschniętej ok. 2500 - 2000 r. p.n.e. rzeki w zachodnich Indiach w pobliżu współczesnej granicy z Pakistanem w stanie Gudźarat, na wschód od rzeki Indus. Wypływała z lodowców Himalajów i wpadała do Morza Arabskiego w miejscu, gdzie dziś są słone bagna Rann of Kutch na spornym terytorium pomiędzy Pakistanem a Indiami. W dolnym biegu miała prawdopodobnie nawet od 3 do 10 km szerokości. Podejrzewa się, że rzeka wyschła w wyniku ruchów tektonicznych ziemi, które mogły spowodować takie zmiany koryta, że wody Saraswati przejęły inne rzeki. Współczesna rzeka Saraswati, która również płynie w tym samym stanie i również zasila bagna Rann of Kutch, jest znacznie mniejsza i znajduje się jeszcze dalej na wschód.

Wzdłuż jej biegu wybudowano wiele osiedli kultury wedyjskiej zwanej - od nazwy jednego z jej ośrodków - kulturą Harappa. Wbrew wcześniejszym teoriom, zakładającym wyparcie tej kultury przez Ariów nacierających z zachodu ok. XVIII wieku p.n.e., obecnie podejrzewa się, że zanik Saraswati zmusił cywilizację wedyjską do migracji na południe i wschód już kilkaset lat wcześniej.

 

 



Ani zdjęcia satelitarne, ani badania paleobotaniczne, ani szczegółowa analiza zapisów historycznych nie dają precyzyjnej odpowiedzi o dokładnym przebiegu Saraswati, zwłaszcza, że jej koryto, a także koryta sąsiednich rzek zmieniały się wielokrotnie w odległej starożytności.

Rzeka ta należy do świętych rzek hinduizmu.

Najpopularniejszy mit opisujący narodziny Lakszmi przedstawiono w Ramajanie - miała się wyłonić jako jeden z cudownych darów podczas ubijania oceanu (amrytamanthana) i olśniła wszystkich bogów swoją urodą.

Jako śakti Wisznu towarzyszy wszystkim jego wcieleniom, m.in. jako Sita - Ramie oraz jako Radha lub Rukmini - Krysznie.

Jedno z najważniejszych świąto hinduizmu, podczas którego oddaje się cześć Lakszmi to Diwali (święto świateł, dosł. „rząd lamp”) - obecnie wiązane z powrotem Ramy i Sity z Lanki, zwycięstwa dobra nad złem. W tym dniu członkowie rodziny obdarowują się prezentami. Jest to jedyny dzień, kiedy nie tylko można, ale nawet trzeba uprawiać hazard. Wypada mniej więcej na przełomie października i listopada (datę wylicza się według dni księżycowych - tithi).Inne ważne, ogólnoindyjskie święto, to Lakszmipudźa (dosł. „cześć Laszkmi”), obchodzone na przełomie września i października. Jest to dzień zakończenia roku finansowego, wtedy właśnie w domach kupieckich zakłada się i święci nowe księgi handlowe.

Śakti- małżonka Sziwy, rodzaj siły, energii, pierwiastek żeński, występuje pod czterema postaciami: Parwati, Durga, Kali i Uma.

Śiwa (Sanskr. शिव - łaskawy, przychylny) - Bóg w hinduizmie (śiwaizmie). Jeden z Trimurti (trójcy hinduistycznej) tworzonej wraz z Wisznu i Brahmą. Znany jako Bóg niszczący i mistrz jogi, najczęściej przedstawiany jako jogin siedzący w "asanie lotosu" lub na byku o imieniu Nandi; czasami z trzecim okiem pośrodku czoła. Nieodłącznym atrybutem Śiwy jest trójząb.

Śiwa jest bóstwem zawierającym w sobie pozornie sprzeczne skrajności: z jednej strony jest uosobiebiem zniszczenia i śmierci, z drugiej jest patronem płodności i wzniosłym mistykiem.Śiwa jest władcą jakśów i rakśasów (demonów, upiorów, duchów). Jest opiekunem i uzdrowicielem ludzi i zwierząt oraz ascetycznym joginem, który medytuje zanurzony w lodowatej wodzie bądź posypany krematoryjnym popiołem z ludzkich ciał. Jest też uosobieniem płodności i witalności, do którego młode panny modlą się o dobrego męża.

Śiwa mieszka na górze Kajlas w Himalajach. Jego żoną jest Parwati (wcielenie bogini Dewi), z którą ma dwóch synów: Ganeśę (boga szczęścia wyobrażanego jako człowieka z głową słonia) i Skandę (bóga wojny znanego też jako Kumara, Murugan lub Karttikeja).

Wraz z końcem kali jugi swoim trzecim okiem Śiwa spala cały materialny świat i wszystko, co w nim żyje.

Narodziny
Zgodnie z Bhagavata Puraną, Śiwa narodził się z czoła Brahmy. Podczas stwarzania Brahma poprosił swoich czterech synów (kumarów) o zaludnienie świata, ale ci odmówili. Wywołało to u Brahmy olbrzymi gniew i z tej złości z jego czoła narodziło się płaczące dziecko, które okazało się być Rudrą. Rudra uważanay jest za tożsamego z Śiwą. Brahma poprosił więc Śiwę o to, czego nie zrobili jego synowie. Śiwa zgodził się i z entuzjazmem przystąpił do pracy zaludniając świat jakśami i rakśasami. Widząc determinację i wzrastającą moc Śiwy, Brahma poprosił go, by zaprzestał stwarzania kolejnych duchów, demonów i upiorów, a zajął się medytacją i wyrzeczeniami.
Śiwa Purana opowiada tę samą historię z tą tylko różnicą, że tam Śiwa obiecuje Brahmie, że jego jedna z form (Rudra) narodzi się z czoła Brahmy.

Imiona
Śiwa nazywany jest wieloma innymi imionami. Do najpowszechniejszych należą: Mahabaleśwar (Wielki Bóg Siły)
Triambakam (Ten, który ma trzy oka, w znaczeniu Wszechwiedzący)
Mahakala (Wielki Czas, w znaczeniu Pogromca Czasu)
Nilkanth (Ten, który ma niebieskie gardło)
Nataradź (Król Tańca) - jedna z rzeźb tej formy jest uznana za najbardziej charakterystyczny symbol sztuki hinduistycznej
Jogeśwara (Mistrz Jogi)



Mantry Om Nama Śiwaja - najsławniejsza śiwaicka mantra wyrażająca ubóstwienie Śiwy. Nazywana jest Panćakśara co oznacza "pięć liter". Śiwaici uważają, ze zawiera ona całą mądrość ich religii.


Śri Rudram - wedyjska (z Jadźurwedy) mantra ku czci manifestacji Śiwy jako Rudry.

lilith black moon Okulta    



Cytat:    
Kali (uzupełnienie)

Obrończyni ludzi, przed złymi duchami i demonami. Symbolizuje krwiożerczość i zniszczenie. Przedstawiana jako czterorękie bóstwo (w dwóch rękach trzyma symbole śmierci: odcięte głowy i miecz (bądź trójząb, łuk, maczugę, piorun), a w pozostałych dwóch symbole życia: święta księgę i modlitewne paciorki). Naga kobieta lub nosząca lamparcią lub tygrysią skórę, z czerwonymi oczami, dłońmi spływającymi krwią, wielkim językiem we krwi i dużymi tygrysimi zębami. Nosi wieniec ludzkich czaszek na szyi oraz nauszniki z trupów. Jej ciało było czarne umazane krwią i oplecione wężami. Jednak mimo przerażającego wyglądu byłą nadzwyczaj piękna.

Wysłana na ziemię z zadaniem zabicia demonów. Jednak gdy już znalazła się na globie wpadła w bitewny szał. Oprócz demonów życie straciła nieprzeliczona rzesza kobiet i mężczyzn. Opamiętała się dopiero gdy zorientowała się, że stoi na piersi martwego Śiwy (jej męża), dlatego często przedstawiana stojąca na piersi zmarłego Śiwy leżącego na lotosowym łożu (czasami przedstawiana również na martwy Śiwie złączona w akcie płciowym).

Składano jej krwawe ofiary. Koźlęta, bawoły, koguty a w przeszłości również ludzi.

Od końca pierwszego tysiąclecia naszej ery jej kult zajmuje centralne miejsce w obrzędach i myśli teologicznej tantryzmu i śaktyzmu. Kali czczą głownie niższe warstwy społeczne. Ośrodkiem jej kultu jest świątynia Kalighat (Kalighat "stopnie Kali", po których wierni schodzą z brzegu do Gangesu) w Kalkucie .

Kali nie działa wyłącznie destrukcyjnie. Błogosławi oraz wskazuje wiernym wyznawcom drogę prowadzącą do duchowego zbawienia.

Czytany 613 razy Ostatnio zmieniany piątek, 02 czerwiec 2017 19:58
Więcej w tej kategorii: « Scytowie Oceania - Wprowadzenie »

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Polecamy:

Wróżka
Lilith

Rytualista
Canis

 

Czat
Ezoteryka 

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.