niedziela, 14 luty 2016 12:21

Drzewo nocy

Napisała
Oceń ten artykuł
(2 głosów)


Najczęściej spotykaną teorią kabalityczną na temat Drzewa Klifot jest wyjaśnienie, iż są to siły, które nie ujęte zostały w struktury stworzenia i pozostają poza nią. Jednak przez cały czas próbują wedrzeć się do ustalonego świata i zniszczyć ład i porządek, jaki tam panuje. Teorii tych jednak jest wiele. Jedna z nich głosi, że siły klifotyczne należały kiedyś do świata Assiah, najniższego spośród kabalistycznych światów (pozostałe to: Yetzirah, Briah i Atziluth). Stamtąd zeszły w dół, by tam stworzyć własny świat. Nazwano go Sitra Ahra, a rozpościerał się on poniżej Drzewa Życia stanowiąc jego korzenie. Nazywano go też zewnętrznym drzewem, Ha-ilan, ha-hizon, przeciwieństwem Drzewa Życia i wierzono, że jest światem czystego zła i ciemności.


Inną teorię sformułował XVI-wieczny kabalista żydowski Izaak Luria. Według niego Drzewo Klifot powstało w wyniku procesu zwanego "tzim tzum", czy inaczej: kontrakcji. Bóg "wycofał się" w wyniku auto-kontrakcji, by zrobić miejsce dla stwarzanego świata. Wówczas w stworzoną przez niego przestrzeń wkroczyło światło, by wypełnić puste jeszcze naczynia – sefirot. Lecz z wyjątkiem pierwszych trzech (Kether, Binah, Chokmah), wszystkie inne pękły z powodu nadmiaru światła. To pęknięcie naczyń Luria określił jako "shevirah". Skorupy pękniętych naczyń upadły w otchłań niewypełnioną światłem tworząc klify. Większość światła powróciła do En Soph, lecz część pozostała uwięziona w skorupach. Według Kabały luriańskiej zadaniem człowieka jest odtworzenie boskiego porządku poprzez uwolnienie iskier światła z królestwa ciemności. Ten proces, nazywany "tikkun", zapoczątkowany został przez samego Boga, lecz jego wypełnieniu przeszkodził upadek Adama. Dusze ludzkie zostały wówczas rozdzielone i od tamtego czasu nie mogą odzyskać pierwotnej jedności. To one są iskrami uwięzionymi w skorupach, a ich uwolnienie nie może dokonać się bez udziału człowieka. Dlatego został on stworzony i umieszczony tam, gdzie skorupy, czyli w świecie Assiah.

Jest jednak kwestią sporną wśród kabalistów czy świat klifot jest częścią świata materialnego, czy też nie. Wielu z nich wierzy, że powstanie Drzewa Klifot nie było przypadkiem, lecz aktem zamierzonym przez Boga. Są to siły, które równoważą zasadę światła i kreacji, a także służą jako test wobec sił dobra - kwestionując dobro, spełniają podobną rolę jak Szatan w opowieści o Hiobie. Siły zła mają za zadanie pomóc człowiekowi rozróżnić co jest prawdziwym dobrem i dać mu prawo wyboru. Stąd bierze się kolejna teoria na temat sił klifot - a mianowicie, że powstały one na skutek nadmiaru mocy Din (Sądu). Bóg używając wyłącznie mocy Gevurah (sefira reprezentująca surowy osąd) przez dłuższy czas, spowodował wylanie się z niej energii, która posłużyła do stworzenia zła, antytezy równoważącej moc Din.

Samo słowo "klifa" (l.m. klifot) oznacza "skorupę" lub "łuskę". Jest to jednak tylko jedno z wielu znaczeń, gdyż można je również przetłumaczyć jako "jaskinia", czy "łono", co ściśle wiąże świat klifot z zasadą żeńską. Podczas gdy Drzewo Życia reprezentuje światło i zasadę męską, Drzewo Nocy (nazywane też Drzewem Śmierci) jest symbolem ciemności i aspektów żeńskich, które powszechnie w tradycji kabalistycznej uważane są za nieczyste i złe. Kabała przedstawia zło nie zawsze w postaci Drzewa, czasem jako siedem piekieł, a czasem w formie Smoka. Siły klifotyczne stanowią przeciwieństwo sił, które odnajdujemy po "jasnej" stronie Drzewa. Drzewo Życia można nazwać kosmosem, podczas gdy Drzewo Nocy to chaos. Personifikacją sił Drzewa Życia są anioły, personifikacją sił klifotycznych - demony i potwory, na których czele stoi piekielna para królewska: Lilith i Samael. Są oni rodzicami Bestii 666 określanej jako Chiva, która należy do klify Thagirion, Czarnego Słońca i uosabia postać Antychrysta. Siły klifot są antytezą sił sefirot. Podczas gdy Drzewo Sefirot reprezentuje koncept Nieba, Drzewo Klifot przedstawiane jest jako podziemne krainy połączone tunelami i symbolizuje Piekło.

Liczba sefirot wynosi 10 i jest odbiciem idealnego porządku kosmicznego. Ponieważ Drzewo Nocy jest antytezą Drzewa Życia, liczba poziomów wynosi 11, gdyż ostatnia klifa, Thaumiel, jest podzielona i reprezentuje zasadę Chaosu będącą podstawą emanacji Drzewa Nocy. Siły klifotyczne razem reprezentują koncept Szatana, Przeciwnika. Według niektórych teorii kabalistycznych, imię władcy sfer Ciemności nie brzmi jednak Szatan, lecz jest imieniem Boga czytanym wspak. Według Eliphasa Levi'ego imię to brzmi "Chavajoh" - od imienia "Jehovah" czytanego wspak, według hebrajskiej zasady użycia samogłosek. Imiona demonicznych władców poszczególnych klifot są zazwyczaj tradycyjnymi demonami, bądź nazwami dawnych bogów (Astarte, Baal, Moloch), a niektóre z imion odnajdujemy w chrześcijańskich źródłach, jak choćby w Starym Testamencie (Adramelek, Tubal Kain, Naamah).

Kolejno poziomy klifotyczne przedstawiają się w następujący sposób:

1. (Malkuth) Lilith: "Królowa Nocy" (inna nazwa: Nehemoth)

Bogini pierwszej klify jest tą, która ujeżdża Bestię. Jest Wężem czekającym, aby wspiąć się na szczyt Drzewa Życia. Jest panią cieni i snów, która objawia się poprzez plan astralny (Gamaliel). Siły tej klify opisywane są tradycyjnie jako odpowiedzialne za przerażające dźwięki w dziwnych miejscach. Pobudzają umysł i wywołują dziwne pragnienia. Boginią, która włada klifą Lilith jest Naamah / Nahema ("Jęcząca"). Naamah jest panią rzeczy materialnych. Potrafi obdarzyć maga wszelkimi rzeczami materialnymi, ale jest despotyczna i trudno ja do tego przekonać. Mówi się, że Naamah jest demoniczną siostrą Lilith, choć czasem wymienia się ją jako siostrę Tubal Kaina.


2. (Yesod) Gamaliel: "Obsceniczny", lub "Splugawiony"

Gamaliel jest klifą, gdzie do świadomości dochodzą wyparte z niej pragnienia, zakazane marzenia, perwersyjne sny. Jest to poziom form, które w Malkuth stają się materią, lecz w postaci klifotycznej sa to głównie plugawe i nieudane obrazy. Boginią rządzącą Gamalielem jest Lilith, pojawiająca się najczęściej jako piękna kobieta z ciałem węża zamiast nóg. Lilith uwodzi maga i budzi w nim wszelkie perwersje. Lilith jest królową demonów, a wraz z Samaelem stanowią parę władców całego świata klifot. Jej imię oznacza "nocny-demon", lub "sowa".


3. (Hod) Samael: "Jad Boga", "Pustkowie Boga", lub "Lewa Ręka"

Samael jest klifą przewrotności, gdzie mag zostaje poddany testowi poprzez zakwestionowanie otaczającej go rzeczywistości. Reprezentuje samotność upadłych duchów i nieudane elementy stworzenia. Władcą tej klify jest Adramelek ("Potężny Król"), pojawiający się w postaci częściowo ludzkiej, częściowo jako paw. Adramelek obdarza uroda i duma - czasem jednak fałszywą. W "Pseudomonarchia Daemonum" Johann Weyer przedstawia go jako Wielkiego Kanclerza Piekła. Jego imię pojawia się też w Starym Testamencie, gdzie wspomniany jest jako bóg Sefardyjczyków, którzy składali mu w ofierze całopalnej swe dzieci.


4. (Netzach) A'arab Zaraq / Harab Serap / Orev Zarak: "Kruk Rozproszenia"

Symbolem tej klify jest kruk, który nie wrócił do Noego. A'arab Zaraq jest klifa, która przynosi destrukcję wszelkiego ładu, często poprzez wojnę i śmierć. Klifą tą włada Baal ("Pan"), bóg wojny. Pojawia się on jako człowiek z rogatym hełmem i włócznią. Może uczynić maga niewidzialnym i obdarzyć wolnością, ale może go też zniszczyć. Czasem także jako władca tej klify wymieniany jest Tubal Kain ("twórca ostrej broni"), wymieniany w Starym Testamencie syn Zillah. Według legendy, Tubal Kain zbliżył się do swej siostry Naamah, a z tego związku narodził się demon Asmodeusz. Tubal Kain jest przypisany sferze Marsa.


5. (Tiferet) Thagirion / Togaririm / Tagiriron: "Prowokator Sporu", "Ten, który powoduje smutek i łzy"

Thagirion to klifa Bestii 666, zwierzęcej części człowieka, która nieustannie próbuje osiągnąć przewagę nad innymi instynktami. Bestia jednak może przekształcić się w Daimona, wyższą jaźń. Władcą Thagirion jest Belfegor ("Pan umarłych"), który budzi bestię w człowieku. Belfegor pierwotnie był moabickim bóstwem o imieniu Baal-Peor, które ukazywało się zarówno jako męski bóg słońca, jak i żeńska bogini księżyca. Jego imię oznaczało "Pan Peor", władca góry Peor na lewym brzegu rzeki Jordan, gdzie istniał ośrodek jego kultu. Średniowieczna legenda głosi, że Belfegor zamieszkał czasowo na ziemi pośród ludzi, aby przekonać się o wadach i zaletach małżeńskiego życia. Po niedługim czasie jednak uciekł z przerażeniem do piekła, szczęśliwy, że nie ma tam związków. Belfegor ukazuje się jako bestia, lecz także często w postaci pięknej młodej kobiety. Obdarza bogactwem i wyobraźnią.


6. (Gevurah) Golachab / Golab: "Plomienny".

Jest to klifa ognia - siły, która może być zarówno dobroczynna jak i niszcząca. Jej władcą jest Asmodeusz ("Przystrojony w ogień" lub "Niszczący bóg"), który pojawia się jako człowiek z trzema głowami: ludzka, barana i wołu. Asmodeusz jest demonem perskiego pochodzenia, a jego imię brzmiało pierwotnie Aeshma. Był jednym z siedmiu arcydemonów perskich. Według legendy, codziennie odwiedzał on Niebo, by podsłuchiwać rozmowy aniołów. Łacińska wersja jego imienia pochodzi od Hebrajskiego Ashmedai lub Shamad i tradycji hebrajskiej był on jednym z najwyższych w hierarchii aniołów zanim upadł. W średniowiecznej hierarchii demonów jest potężnym królem władającym 72 legionami. Pojawia się też jako człowiek z parą ogromnych skrzydeł. Reprezentuje on wszelkie moce ognia, także moc seksualności, a sukuby i inkuby z tej klify są jednymi z najsilniejszych i najbardziej gwałtownych.


7. (Chesed) Gha'agsheblah / Gamchicoth / Gash'khalah: "Zadajacy Cios" lub "Pożerający"

Jest to klifa wojownika i kochanka. Przynosi zniszczenie lub życie. Niszczy myśl i substancję stworzenia. Jej władcą jest Astaroth ("Ten ze stada"), anioł z zabójczym oddechem, ujeżdżający smoka i trzymający w dłoniach węża. Przenika na wskroś przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Jest patronem sztuk wyzwolonych. Astaroth pierwotnie był semicką boginią Asztarte, odpowiednikiem babilońskiej Isztar.


8. (Binah) Satariel: "Ukrywajacy"

Satariel jest klifą tajemnic, absurdów i surrealizmu. Nic tutaj nie jest takie, jak się wydaje, a wszystko jest ukryte za mgłą. Jej władca jest Lucifuge - ten, który unika światła. Pojawia się on w większości średniowiecznych i wczesno-renesansowych hierarchiach demonów i grimoirach. Lucifuge odsłania skarby, ale może doprowadzić maga do szaleństwa.

9. (Chokmah) Ghagiel / Chaigidel / Ogiel: "Przeszkadzający", "Bezład Boskiej Mocy"

Klifa Ghagiel przeciwstawia się prawu deklarowanemu przez sefirę Chokmah. Jest to klifa łamania praw. Jej władcą jest Belzebub, władca much. Czasem też władcą tej klify jest Adam Belial ("Nikczemny człowiek"). Imię Belzebub wywodzi się z fenickiego "Baal książę" od "zebul" ("książę"). Był on bogiem miasta w kraju Filistynów wspomnianym w Biblii. W tekstach rabinackich jego imię tłumaczone jest jako "pan kupy gnoju" od hebrajskiego "zabal" używanego na określenie bałwochwalstwa. W Nowym Testamencie jest on najwyższym z demonów. Czasem pojawia się jako demon Saturna.

10. 11. (Kether) Thaumiel / Thamiel: "Blizniaczy Bog".

Klifa Thaumiel jest podzielona, co sprawia, ze liczbą Klifot jest 11, nie 10 - jak w przypadku Sefirot. Thaumiel jest przeciwieństwem jedności Kether. Reprezentuje wieczną zmianę, aktywną wieczność. Posiada też dwóch demonicznych władców: Szatana ("Przeciwnik") i Molocha ("Król"). Szatan w Starym Testamencie pełnił rolę oskarżyciela przed sądem boskim, kusił i sprowadzał na złe drogi. Dopiero Chrześcijaństwo uczyniło go symbolem zła. W apokryficznej księdze Enocha Szatan strącony został w otchłań przez anioła Michaela za bunt przeciw Bogu. W XII-wiecznej księdze Bahir jest on siłą działającą z północy, określa się go nawet jako "wiatr północny". Moloch był bogiem kananejskim, któremu składano w ofierze ogniowej dzieci. Czczono go jako boga słońca i utożsamiano z kartagińskim Ba'al. Hammonem lub greckim Kronosem.


Każda klifa stanowi przeciwieństwo sefiry, której odpowiada. Wpływ sił klifotycznych na świat materialny objawiać się może w najróżniejszych postaciach, bardziej metafizycznych jak np. demony, potwory i inne postacie uosabiające wszelkie "siły nadprzyrodzone", ale też w postaci kataklizmów sił natury, wszelkich wypadków, czy po prostu w postaci zupełnie przyziemnych codziennych problemów. W tradycyjnej Kabale "Bramą" do Drzewa Nocy jest ukryta sefira Daath ("Wiedza"). Prowadzi ona do tzw. Tuneli Seta, którymi połączone są poszczególne klify, podobnie jak sefiry połączone są ścieżkami na Drzewie Życia. W Zachodniej Tradycji Okultystycznej ścieżki pomiędzy sefirami przypisuje się poszczególnym kartom Tarota. W podobny sposób potraktować można Tunele Seta.

Czytany 2634 razy Ostatnio zmieniany poniedziałek, 01 maj 2017 20:31

Artykuły powiązane

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Polecamy:

Wróżka
Lilith

Rytualista
Canis

 

Czat
Ezoteryka 

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.