niedziela, 11 maj 2014 22:21

"SZAMAŃSKIE" ROŚLINY PSYCHOAKTYWNE

Napisane przez
Oceń ten artykuł
(4 głosów)

ROŚLINY PSYCHOAKTYWNE

AGARA (Galbulimima Belgraveana) to wysokie drzewo lasów Malezji i Australii. W Papui, miejscowe plemiona robią napój przygotowywany z gotowanych liści i kory o nazwie ereriba. Gdy piją napój następuje gwałtowne odurzenie, ostatecznie wpadają w głęboki sen, podczas którego doświadczają wizji i fantastycznych snów. Dotychczas udało się wyizolować z tego drzewa około 28 alkaloidów i chociaż są to związki biologicznie aktywne, to nie poznano jeszcze ich psychotropowej zasady działania. Agara jest jednym z czterech gatunków Galbulimima i należy do rodziny Himontandraceae, rzadka rodzina związana głównie z magnoliami.


ERERIBA, nieokreślony gatunek Homalomena, to mocne zioło, którego narkotyczne efekty ujawniają się przy spożyciu z liśćmi i korą agary. Aktywny składnik chemiczny nie jest znany. Ereriba jest członkiem rodziny Araceae, (aroidów). Jest jakieś 140 gatunków Homalomena występujących w tropikalnej Azji i Ameryce Południowej.

KWASHI (Pancratium trianthum) - roślina jest używana jako psychoaktywna przez buszmenów z plemienia Dobe z Bostwany. Cebulka tej wieloletniej rośliny jest wcierana w nacięcie głowy, co wywołuje halucynogenne wizje. Nie znamy chemicznej zawartości tej rośliny. Z 14-stu innych gatunków Pancratium, głównie z Azji i Afryki, w wielu wyodrębniono psychoaktywne związki, przeważnie alkaloidy. Niektóre gatunki są mocnymi lekami nasercowymi. Pancratium należy do rodziny amarylkowatych (Amaryllidaceae).

MIĘTA TURKIESTAŃSKA (Lagochilus inebrians) jest małym krzewem z suchych stepów Turkiestanu. Przez stulecia była środkiem odurzającym dla Tadżyków, Tatarów, Turkmenów, i plemion uzbeckich. Liście, zbierane w październiku, są przypiekane, czasami zmieszane z łodygami, owocami i kwiatami. Suszenie i magazynowanie uwalnia ich aromatyczny zapach. Aby zabić ich intensywną gorycz, dodawany jest miód i cukier.
Ceniona jako lekarstwo ludowe pojawiła się w ósmym wydaniu rosyjskiego lekospisu, tj. jako lek leczący dolegliwości skóry, tamujący krwotoki i działający uspokajająco na zaburzenia nerwowe.
Krystaliczny komponent wyizolowany z rośliny o nazwie lagochilina został potwierdzony jako aditerpen. Jednakże mechanizm powstawania efektów psychotropowych, które produkuje ta substancja nie jest do końca poznany. Istnieje jeszcze 34 inne gatunki Lagochilus. Gatunki rodziny mięt, Labiatae, pochodzą zazwyczaj z okolic centralnej Azji po Iran i Afganistan.

RUTA SYRYJSKA (Peganum harmala) {znana pod polską nazwą Ruta stepowa - przyp. tł. } rośnie od Morza Śródziemnego po północne Indie, Mongolię i Mandżurię. Wszędzie ma zastosowanie w medycynie ludowej. Jej nasiona znalazły zastosowanie jako przyprawa a owoce są źródłem czerwonej farby i oleju.
Nasiona posiadają znane halucynogenne alkaloidy, szczególnie harminę i harmalinę. Szacunek jakim darzą tą roślinę ludzie z Azji jest tak wyjątkowy, że może wskazywać to na dawne religijne zastosowanie w celach halucynogennych ale celowe użycie tej rośliny dla wywoływania wizji nie zostało dotychczas odnotowane w literaturze.
Rodzina parolistowatych, Zygophyllaceae, do której należy ruta stepowa obejmuje około dwa tuziny rodzajów rodzimych dla suchych części tropików i subtropików obydwu półkul.

KANNA (Mesembryanthemum expansum oraz M. tortuosum) jest powszechną nazwą dwóch gatunków roślin północno-afrykańskich. Istnieją dowody, że jedna z tych roślin lub obydwie były używane przez Hotentotów w południowej Afryce, jako narkotyki wywołujący wizje. Więcej niż dwa wieki temu, odnotowano, że Hotentoci żuli korzenie kanny, albo channy, trzymając żuty materiał w ustach z następującymi skutkami: "Ich zwierzęce duchy się obudziły, ich oczy lśniły a twarze wykazywały śmiech i radość. Pojawiło się tysiąc przyjemnych pomysłów i dobry humor, który sprawił że rozbawiały ich proste żarty. Poprzez spożycie nadmiernej ilości substancji, tracili przytomność i popadali w straszliwe delirium."

POKRZYK WILCZA JAGODA (Atropa belladonna) jest doskonale znanym, mocno trującym gatunkiem zdolnym do wywoływania różnego rodzaju halucynacji. Wywodzi się z folkloru i mitologii dawnych Europejczyków, którzy obawiali się jego śmiertelnej mocy.
Był jednym z naprawdę mocno halucynogennych składników maści, przyrządzanych przez tzw. czarownice średniowiecznej Europy.
Atrakcyjne lśniące jagody nadal przyczyniają się do przypadkowego zjedzenia i w efekcie zatrucia.
Nazwa pokrzyka - belladonna ("piękna pani" z włoskiego) pochodzi od popularnych zwyczajów praktykowanych przez włoskie kobiety z wytwornego towarzystwa w dobie średniowiecza. Upuszczały one sok z rośliny do oczu w celu ogromnego poszerzenia się źrenicy oka, wywołując równocześnie miły rodzaj upojenia i efekt błyszczącego spojrzenia, co znacznie uwydatniało w tym okresie kobiece piękno i zmysłowość.
Głównym aktywnym składnikiem pokrzyka jest alkaloid o nazwie hioscyjamina, ale bardziej psychotropowa jest skopolamina, która również w nim występuje. Atropina także została wyodrębniona. Nie jest jednak jasno sprecyzowane, czy występuje ona w żywej roślinie, czy pojawia się w czasie ekstrakcji.
Pokrzyk wilcza jagoda jest oficjalnym źródłem atropiny, alkaloidu o szerokim zastosowaniu w lecznictwie, szczególnie jako środek przeciwskurczowy, antywydzielinowy, również jako preparat poszerzający źrenice i nasercowy środek stymulujący. Alkaloidy można znaleźć w całej roślinie, jednak szczególnie skoncentrowane są one w liściach i korzeniu.
Istnieją cztery gatunki Atropa dystrybuowane do Europy z Azji Środkowej po Himalaje. Atropa należy do rodziny psiankowatych, Solanaceae.
Jej ojczyzna to Europa i Azja Mniejsza. Do dziewiętnastego wieku, materiał roślinny był pozyskiwany wyłącznie z dzikich terenów. Następnie rozpoczęła się masowa produkcja w Stanach zjednoczonych, Europie, i Indiach, gdzie roślina stała się ważnym surowcem leczniczym.

LULEK CZARNY (Hyoscyamus niger ) wraz z innymi magicznymi gatunkami był często składnikiem trujących mikstur średniowiecznej Europy, powodujących halucynacje wzrokowe i wrażenie lotu.
Jednoroczny lub dwuletni europejski gatunek, długo był ceniony w medycynie jako środek uspokajający, zmniejszający ból, a także o działaniu nasennym.
Główny alkaloid lulka to hioscyjamina, ale jest również dużo halucynogennej skopolaminy, a także kilka innych alkaloidów w mniejszych ilościach.
Lulek czarny jest jednym z 20 gatunków Hyoscyamus, członków rodziny psiankowatych, Solanaceae. Wszystkie pochodzą z Europy, Północnej Afryki oraz Zachodniej i Środkowej Azji.

MANDRAGORA (Mandragora officinarum), halucynogen z fantastyczną historią , był długo znany ze swej toksyczności. Jego złożona, pełna magii historia, należy do folkloru europejskiego i nie może się równać z żadną inną historią rośliny.
Mandragora to panaceum. Jej ludowe zastosowanie w średniowiecznej Europie było nierozłączne z "dogmatem sygnatur", starej teorii utrzymującej, że wygląd rośliny daje nam wskazówki na temat jej szczególnych właściwości. Korzeń mandragory był łączony z formą mężczyzny lub kobiety i ich magii.
Jeżeli mandragora została wyrwana z ziemi, według przesądów, jej nieziemski wrzask powodował u zbierającego obłąkanie. W wielu regionach, ludzie przypisywali mandragorze silne afrodyzyjne właściwości. Przesądne przekonania o tej roślinie trwały w Europie przez stulecia. Mandragora, wraz z alkaloidami propanowymi: hioscyjaminą, skopolaminą, i innymi, była aktywnym składnikiem wielu magicznych wywarów.
W rzeczywistości, to właśnie ona była niewątpliwie najpotężniejszym spośród składników ówczesnych zestawów ziołowych. Mandragora i jej pięć różnych gatunków należy do rodziny psiankowatych, Solanaceae, które są rodzime dla obszaru pomiędzy klimatem śródziemnomorskim a Himalajami.

DHATURA i DUTRA (Datura metel) są pospolitymi nazwami w Indiach dla ważnego gatunku "Starego Świata", którym jest bieluń.
Właściwości narkotyczne tego purpurowo-kwiatowego członka trującej rodziny psiankowatych, Solanaceae, były znane i cenione w całej indyjskiej prehistorii.
Roślina ma również długą historię w innych krajach. Niektórzy badacze twierdzą, i uważają, że to ta roślina jest odpowiedzialna za odurzający dym, łączony z wyrocznią z Delf.
Również wczesne chińskie pisma dotyczące halucynogenów identyfikują ten gatunek. Jest on także niewątpliwie rośliną, którą Avicenna, arabski lekarz, wspomina pod nazwą jouzmathel w jedenastym wieku.
Zastosowanie bielunia jako afrodyzjaku we wschodnich indiach, zostało odnotowane już w 1578. Roślina była uważana za świętą w Chinach, gdzie ludzie wierzyli, że gdy Budda przemawia, niebiosa pokrywają roślinę rosą.
Niemniej jednak, zastosowanie bielunia w Azji wiązało się z dużo mniejszą liczbą rytuałów niż w krajach ameryki.
W wielu częściach Azji, nawet dzisiaj, nasiona bielunia są często mieszane z pożywieniem i tytoniem jako chwyt na złodziei, którzy zjadając lub paląc skradziony towar mogą zostać poważnie odurzeni przez kilka dni.
Datura metel jest często mieszana z konopiami i palona w Azji na co dzień. Liście biało-kwitnącej formy rośliny (zaklasyfikowanej przez botaników do odrębnego gatuknu D. fastuosa) są również palone z konopiami lub tytoniem w wielu częściach Afryki i Azji.
Roślina zawiera mocno trujące alkaloidy, głównym jest skopolamina. Halucynogen ten występuje w największym stężeniu w liściach i nasionach. Skopolamina została znaleziona również w amerykańskim gatunku bielunia Datura ferox, który jest spokrewniony z gatunkiem z wschodniej półkuli, nie jest zatem rozpowszechniony tylko w Azji, jest za to ceniony za swe narkotyczne i lecznicze właściwości.

IBOGA (Tabernanthe iboga), pochodzi z Gabonu i Kongo, jest przedstawicielem rodziny toinowatych, Apocynaceae, znana z zastosowania jako halucynogen.
Roślina o rosnącym znaczeniu, jest to najmocniejsza, jedyna potęga występująca przeciwko szerzącemu się na tym terenie chrześcijaństwu i islamowi.
Żółtawy korzeń rośliny iboga jest stosowany w obrzędach inicjacji wśród pewnej części społeczeństwa, a najbardziej sławnego kultu Bwiti.
Warunkiem uczestnictwa w kulcie jest posiadanie "widzenia" od boskiej rośliny Bwiti, które jest zrealizowane poprzez spożycie korzenia iboga.
Narkotyk, odkryty przez Europejczyków około połowy ostatniego stulecia, posiadał reputację jako potężny środek stymulujący i afrodyzjak.
Myśliwi używali go dla zachowania czujności przez całą noc.
Duże dawki powodowały nieziemskie wizje, i "magicznie" otwierały możliwość odbioru informacji od przodków i świata duchów.
Ibogaina, substancja spośród tuzina innych wykrytych w roślinie, jest przedstawicielem alkaloidów indolowych. Farmakologia ibogainy jest dobrze znana.
Poza tym, że jest halucynogenem, ibogaina w dużych dawkach jest też silnym stymulantem ośrodkowego układu nerwowego, prowadzącym do konwulsji, paraliżu a nawet zaburzenia oddychania.

PURCHAWKI (Lycoperdon mixtecorum i L. marginotum) są używane przez Indian Mixtec z Oaxaca, w Meksyku, do wywoływania halucynacji słuchowych.
Po zjedzeniu tych grzybów, indianie słyszą głosy i echa. Nie ma szczególnych ceremonii związanych z purchawkami, i nie odgrywają one roli wróżebnej, lub roli podobnej do innych grzybów, w Oaxaca.
L. mixtecorum jest najsilniejsza z tych dwóch gatunków. Nazywana jest gi-i-wa, co oznacza "grzyby pierwszej jakości".
L. marginatum, grzyb posiadający bardzo silny zapach odchodów, jest znany jako gi-i-sa-wa, co oznacza "grzyby gorszej jakości".
Chociaż odurzające substancje nie zostały jeszcze znalezione w purchawkach, są wzmianki w literaturze, że niektóre z nich dają mocne, narkotyczne efekty, gdy są jedzone.
Najwięcej z szacowanych 50 do 100 gatunków Lycoperdon rośnie w omszałych lasach strefy klimatycznej umiarkowanej. Należą do rodziny purchawkowatych (Lycoperdaceae), czyli wielkoowocnikowych.

GRZYBY wielu gatunków miały zastosowanie halucynogenne u indian Azteków, którzy nazywali je teonanacotl, co w dialekcie indian Nahuatl oznacza "pokarm bogów".
Wszystkie te grzyby, z rodziny Agaricaceae, są nadal cenione w meksykańskiej magii i obrzędach religijnych.
Należą do czterech rodzajów:
Conocybe i Panaeolus, niemal kosmopolityczne w swojej skali;
Psilocybe , odkryte w Północnej i Południowej Ameryce, Europie, i Azjji; oraz
Stropharia, znana z Ameryki Północnej, Zachodnich Indii i Europy.

TATARAK (Acorus calamus), nazywany także słodkim kalomelem, rośnie w wilgotnych miejscach północnych i południowych stref umiarkowanych. Członek rodziny obrazkowatych, Araceae, jest jednym z dwóch gatunków Acorus.
Istnieją pośrednie dowody na to, że indianie z północnej Kanady, uprawiają roślinę jako lekarstwo i środek stymulujący, i prawdopodobnie żują kłącze rośliny jako halucynogen. W nadmiernych dawkach, jest znany z powodowania silnych halucynacji wzrokowych.
Właściwości narkotyczne mogą powodować odurzające właściwości alfa-asoryna i beta-asaryna, ale chemia i farmakologia rośliny jest nadaj nie do końca rozpoznana.

VIROLE (Virola calophylla, V. colophylloidea i V. theiodora) są niedawno odkrytymi roślinami halucynogennymi.
To drzewa dżungli, o średnich rozmiarach ma błyszczące, ciemnozielone liście, z malutkimi, groniastymi kwiatkami wydzielającymi ostry aromat.
Odurzające źródło tkwi w krwistoczerwonej żywicy, wydobywającej się z kory drzewa, która stała się potęgą snuffingu.
Drzewo Virola pochodzi z tropików Ameryki. Drzewo jest członkiem rodziny muszkatołowców, Myristicaceae, która liczy ok. 300 gatunków drzew z 18 rodzajów.
Najpopularniejszym członkiem tej rodziny jest Myristica fragrans, azjatyckie drzewo, źródło gałki muszkatołowej i macy.
W Kolumbii, najczęściej używanym gatunkiem halucynogennym jest Virola calophylla i V. calophylloidea, podczas gdy brazylijscy i wenezuelscy indianie preferują V. theiodora, która wydaje się mieć najmocniejszą żywicę.

MASHA HARI (Justicia pectoralis var. stenophylla) jest małym ziołem uprawianym przez indian Waiká z granicy brazylijsko-wenezuelskiej.
Pachnące liście są od czasu do czasu suszone, proszkowane i mieszane z halucynogennym proszkiem robionym z żywicy Virola.
Inne gatunki Justicia były na tym obszarze stosowane jako podstawowe źródło narkotyku.
Nie wyodrębniono jeszcze żadnych halucynogennych składników z Justicia, ale jeżeli jakiś jeden gatunek rodzaju jest zaklasyfikowany jako narkotyk, to siłą rzeczy musi mieć jeden lub więcej składników o takim działaniu.
300 gatunków Justicia, z rodziny akantowatych, Acanthaceae , rośnie w tropikach strefy podzwrotnikowej obydwu półkul.

JUREMA (Mimosa hostilis) jest słabo znanym drzewem, korzeń którego zawiera "miraculous Jurema drink", znany we wschodniej Brazylii jako ajuca lub vinho de jurema. Inne gatunki Mimozy są również lokalnie nazywane Jurema. Kilka plemion w Pernambuco — Kariri, Pankarurú, Tusha, i Fulnio - piją napój w ceremoniach.
Zwykle łączony z działaniami wojennymi, halucynogen był używany przez wymarłe już plemiona z tego terenu do "spędzania nocy podróżując przez głębie snu", właśnie przed wyruszeniem na wojnę.
Rzekomo widzą "świętego ducha ziemi...(lub) chwytają przelotne spojrzenie zderzających się skał, które niszczą dusze zmarłych podróżujące do ich świata, widzą też ptaka wywołującego burzę, miotającego błyskawicami, z ogromną kępą piorunów na głowie, które wywołują grzmoty". Wydaje się, jednak, że halucynogenne zastosowanie M. hostilis prawie zaniknęło w ostatnim czasie. Mało wiadomo o właściwościach halucynogennych tej rośliny, która została odkryta ponad 150 lat temu.
Wczesne badania chemiczne dowiodły istnienia aktywnego alkaloidu, który pierwotnie nazwano nigeryną ale później zidentyfikowano ją jako N.N-dwumetylotryptamina. Podczas gdy tryptaminy nie są aktywne wtedy gdy są brane doustnie w obecności inhibitorów monoaminowo oksydazowych, to prawdopodobnie napój juremy musi zawierać składniki inne niż M. hostilis lub roślina w sama w swojej strukturze musi zawierać inhibitor.
Rodzaj Mimoza, ściśle spokrewniony z rodzajami Acacia i Anadenanthera, zawiera jakieś 500 gatunków tropikalnych i podzwrotnikowych roślin i małych krzewów.
Mimozy należą do podrodziny Mimosoideae rodziny strączkowców, Leguminosae.
Najwięcej występuje w Ameryce, chociaż zdarzają się też w Afryce i Azji. Jurema pochodzi z wyłącznie suchych regionów wschodniej Brazylii.

YOPO lub PARICA (Anadenanthera peregrina lub Piptadenia peregrina) jest południowo amerykańskim drzewem rodziny strączkowców, Leguminosae.
Potężny proszek halucynogenny przyrządzany jest właśnie z nasion tego drzewa.
Narkotyk, używany teraz głównie w basenie Orinoko, był pierwszym relacjonowanym przez Hispanolę w 1496 r, gdzie indianie Taino nazywali go cohoba.
Jego zastosowanie, które wymarło u zachodnich indian, było niewątpliwie praktykowane do obszaru Morza Karaibskiego poprzez tereny indian Ameryki Południowej.
Halucynogenne substancje znaleziono w nasionach A. peregrina, które zawierały N.N-dwumetylotryptaminę, N-jednometylotryptaminę , 5-metoksydwumetylotryptaminę i kilka spokrewnionych.
Bufotenina, również obecna w nasionach A. peregrina, najwyraźniej nie jest halucynogenna.
Wyjaśnienie charakterystyki chemicznej nasion drzewa yopo miało miejsce dopiero ostatnio.
Najbliższe badania mogą poszerzyć naszą wiedzę o nowe aktywne składniki tych nasion.

VILCA i SEBIL są tabakami, która były przyrządzane z fasolek drzewa Anadenanthera colubrina i jego odmian w środkowej i południowej Ameryce , gdzie A. peragrine nie występowała.
Nasiona A. colubrina są znane z posiadania tych samych właściwości halucynogennych co A. peregrina. Wcześni Peruwiańczycy relacjonują, w okresie około 1571 r, że inkascy medycy przepowiadali przyszłość przez komunikowanie z diabłem poprzez użycie vilca, lub huilca.
W Argentynie, pierwsi Hiszpanie znaleźli indian Comechin biorących sebil "poprzez nos", a w innym plemieniu ta sama roślina była wytrwale żuta.
Czasy kultury tych indian dobiegły końca, nasza wiedza na temat tabaki vilca jest więc ograniczona.

AYAHUASCA i CAAPI są dwiema z wielu lokalnych nazw dla dowolnego z dwóch gatunków południowoamerykańskiej winorośli: Banisteriopsis caapi lub B. inebrians.
Obydwie są olbrzymi lianami rosnącymi w dżungli, z malutkimi różowymi kwiatami.
Jak w przypadku 100 innych gatunków tego rodzaju, również ich botanika jest niedokońca rozpoznana. Należą one do rodziny Malpighiaceae.
Halucynogenny napój zrobiony z kory tych winorośli jest szeroko stosowany przez indian w zachodniej, amazońskiej Brazylii, Kolumbii, Peru, Ekwadorze, i Boliwii.
Inne miejscowe nazwy dla winorośli lub zrobionego z nich napoju to: dopa, natema, pinde, i yaje. Napój jest intensywnie gorzki i mdły.
W Peru i Ekwadorze, napój jest zrobiony przez zdzieranie kory i gotowanie jej. W Kolumbii i Brazylii, pocięta kora jest jeszcze ściskana w zimnej wodzie.
Niektóre plemiona dodają inne rośliny dla zmieniany lub wzrostu mocy napoju.
W niektórych częściach Orinoko, kora jest po prostu żuta.
świeże dowody sugerują, że w północno-zachodniej Amazonce rośliny mogą być używane w formie tabaki.
Ayahuasca jest popularna ze swoich "telepatycznych właściwości", które oczywiście, nie są celem badawczym.
ROŚLINY DODAWANE DO AYAHUASCA przez niektórych indian w trakcie przygotowywania napoju są zdumiewająco rozmaite i zawierają nawet paprocie. Kilka jest obecnie znanych jako aktywne same w sobie, inne skutecznie zmieniają podstawową właściwość napoju.
Między nimi są Datura suaveolens i gatunki Brunfelsia — obydwie należą do rodziny psiankowatych, Solanaceae , i obydwie zawierają aktywne zasady.
Te dwa dodatki, szeroko stosowane przez wiele plemion, są szczególnie istotne.
Liście (ale nie kora) trzeciego gatunku Banisteriopsis - B. rusbyana - są często dodawane do przygotowywania "wydłużających się i rozjaśniających wizji" nazywanych oco-yajé w najbardziej zachodnim amazońskim regionie Kolumbii i Ekwadoru, liana ta jest kultywowana do tego celu razem z B. caapi i B. inebrians.
Na dużo większym obszarze, włączając amazońską Brazylię, Kolumbię, Ekwador, i Peru, liście kilku gatunków Psychotrii - szczególnie Psychotria viridis - są również dodawane do napoju. To 20-stopowe małe drzewo leśne należy do rodziny kaw, rodziny marzanowatych, Rubiaceae.
Jak w B. rusbyana, tutaj również znaleziono ostatnio mocno halucynogenną N.N-dwumetylotryptaminę.

SAN PEDRO (Trichocerous pachanoi) jest to duży kolumnowy kaktus szeroko uprawiany jako halucynogen w Andach Peru, Ekwadoru, i Boliwii.
Miejscowi, którzy także nazywają go aguacolla, lub giganton, uznają kilka "rodzajów", które różnią się głównie liczbą żeber. Pospolity gatunek posiada ich siedem.
Ten kaktus jest często sadzony wzdłuż pól, jako płot utrzymujący owce lub bydło na pastwisku.
Napój alkoholowy nazywany cimora jest robiony właśnie z kaktusa San Pedro. Krótkie łodygi, często sprzedawane są na okolicznych targowiskach, są krajane jak bochenek chleba na kromki, potem gotowane przez kilka godzin w wodzie
Chociaż San Pedro nie jest spokrewniony botancznie z pejotlem, to ten sam alkaloid - meskalina - jest odpowiedzialny za halucynacje wzrokowe, które powodują obydwa te kaktusy. Meskalina została wyizolowana nie tylko z San Pedro ale i z innych gatunków Trichocereus.

PEJOTL (Lophophora williamsii), niepozorny kaktus, rosnący na skalnych pustyniach, jest najbardziej widowiskową rośliną halucynogenną Nowego Świata. Jest również jednym z najwcześniej znanych.
Aztekowie używali go, nazywając peyotl. Pejotl jest małym, mięsistym, bezżebrowym kaktusem o zaokrąglonym szarozielonym, spłaszczonym wierzchołku, z białymi kępkami włosów, i długim jak marchew korzeniem.
Rzadko przybiera wielkość 7-1/2 cali długości i 3 cali średnicy. Indianie ścinali te główki i suszyli na brązowe, tarczowate "meskalowe guziki" przez długi okres czasu i przemierzali ogromne odległości aby je zdobyć.
Kiedy szczyt jest odcięty, rośliny często kiełkują nowymi główkami, więc wielogłowe pejotle są popularne.
EFEKTY PO PEJOTLU wpływają na umysł i ciało. Są całkowicie nieziemskie i fantastyczne, że łatwo zrozumieć rodzimą wiarę, że w kaktusie mieszkają siły duchowe i boskie.
Najwięcej widowiskowa z wielu efektów jest kalejdoskopowa gra, żywych, nieopisanych kolorowych wizji.
Halucynacje słuchowe, uczucia, i często zdarzające się halucynacje smakowe.
Upojenie może być dzielone na dwa okresy: pierwszy zadowolenie i superwrażliwość, następujące przez sztuczne spokojne i ogromne lenistwo, w którym czas zaczyna zwracać mniej uwagi w stosunku do środowiska i wzrostu jego introspekcyjnych rozmyślań.
Przed wizjami, które pojawiają się po jakichś trzech godzinach, są błyski i iskrzenia w kolorach, ich głębokość i nasycenie definiuje opis.

ŚWIĘTE POWOJE MEKSYKAŃSKIE Dwa gatunki (Rivea corymbosa i Ipomoea violacea) zaopatrują indian meksykańskich w halucynogenne nasiona.
Chociaż rodzina powojowatych, Convolvulaceae, jest znana jako źródło wielu lekarstw i ozdób, to dopiero niedawno odkryto, że niektóre z 1700 umiarkowanych i tropikalnych gatunków zawierają mocno odurzające związki chemiczne.
W innych częściach świata koncentracja tych związków może być wyższa niż w gatunkach meksykańskich, które nadal są używane jako halucynogenne.

Argyreia nervosa (Powój hawajski, Hawaian Baby woodrose, Vriddadaru, Vidhara)
Kilkuletnia roślina pnąca z rodziny Convolvulaceae, pochodzi z terenów Wschodnich Indii i Bangladeszu, obecnie szeroko uprawiana na Hawajach. Może osiągać do 10 metrów długości. Liście zielone, duże, sercowate, pod spodem blado-zielone. Kwiaty różowo-białe, wewnątrz kielicha czerwono-różowe. Nasiona okrągłe, twarde, ciemno-brązowe, pokryte meszkiem.
Nasiona zawierają znaczne ilości LSA (amid kwasu lizergowego), kuzyna LSD oraz inne alkaloidy z grupy Ergolin: Isoerginę, Ergonovine, Chanoklavine, Penniklavine i Ergometryne
Psychoaktywne działanie nasion powoju hawajskiego jest bardzo podobne do działania LSD. Specyficzna mieszanka LSA i innych alkaloidów lizergowych odpowiada za unikalne działanie Argyrei. Cały trip (podróż - ang.) w zależności od przyjętej dawki trwa 6-8h, a zauważalne zmiany w postrzeganiu mogą utrzymywać się jeszcze dłużej (do 12h).

HOJAS DE LA PASTORA (Salvia divinorum), z Meksyku, jest jedną z 700 gatunków Salvi, znana z zastosowania jako halucynogen.
Indianie Mazatec z Oaxaca używają liści jako narkotyku do wróżb
Liście są żute na świeżo, lub są gniecione, rozcieńczane z wodą, którą pije się po odfiltrowaniu.
Efekty charakteryzują się trójwymiarowymi, kolorowymi projekcjami, w kalejdoskopowym ruchu.

BIELUNIE (Datura) to forma około około 20 gatunków roślin z rodziny psiankowatych, Solanaceae.
Występują i są stosowane jako halucynogeny na obydwu półkulach.
Narkotyk jest zwykle przyjmowany przez podanie sproszkowanych nasion w sfermentowanym napoju lub przez wypicie wody z moczonych liści i gałązek.
Sposób użycia różni się znacznie w zależności od plemienia.
Upojenie spowodowane przez narkotyk jest charakterystyczne początkowo przez efekty gwałtownego wyłączenia się uczestnika, po czym przejścia w sen i halucynacje.

SHANIN (Petunia violacea) jest jednym z ostatnio odkrytych halucynogenów.
Spożywana przez indian z Ekwadoru, sprawia wrażenie lotu.
***************************************************************

GRZYBY HALUCYNOGENNE - łysiczka i muchomor

Grzyby halucynogenne („magiczne grzyby”, „grzybki-halucynki”), to grupa grzybów, które zawierają substancje psychoaktywne powodujące doznania narkotyczne. Grzyby te należą do grupy trzeciego typu toksyczności oraz ze wzgledu na działanie na człowieka sklasyfikowane sa do szóstej grupy toksyczności (halucynogenne).

Obecnie znanych jest ok. 80 gatunków grzybów posiadajacych własciwosci halucynogenne.
Grzyby halucynogenne należą głównie do rodzaju Psilocybe, natomiast sporadycznie do rodzajów Gymnopilus i Panaeolus. Na świecie wystepuje około 140 gatunków łysiczek, z których około 80 zalicza się do halucynogennych. Grzyby te rosną niemalże na wszystkich kontynentach, najwiecej jednak gatunków halucynogennych
zidentyfikowanych zostało w Meksyku. W Europie rośnie kilkanaście
gatunków Psilocybe, jednakże działanie halucynogenne wykazuje tylko kilka gatunków tych grzybów. Najczesciej wymienia się: Psilocybe semilanceata , Psilocybe bohemica, Psilocybe montana, Psilocybe cyanescens.
Łysiczki rosną na ziemi, nawozie, odchodach roslinożerców, resztkach obumarłych roslin. Spotyka sie je w trawie, najczesciej w
otwartym terenie, rzadziej rosną w lesie.

Spośród wszystkich grzybów wywołujących halucynacje, na uwagę zasługuję dwa gatunki: grzyby psylocyble (Psylocyble mexicana / astecorum) i muchomor czerwony (amanita muscaria), gdyż właśnie te są współcześnie używane ze względu na właściwości psychodeliczne.

Łysiczka lancetowata (Psilocybe semilanceata) – gatunek grzyba należący do pierscieniakowatych. Ze wzgledu na wyglad i własciwosci halucynogenne nazywany również czapeczką wolności.

Wystepuje głównie na terenach o dużej ilosci opadów, w górach. Owocniki wyrastają od lata do jesieni, pojedynczo lub w grupach po kilka, w trawie i mchach, w miejscach podmokłych, na ścieżkach.
Wiekszosc zródeł podaje, że wystepuje w miejscach bogatych w składniki odżywcze. Zawiera psylocybine.

Łysiczka lancetowata (Psylocyble semilanceata), rosnąca także w Polsce zawiera nieco mniej substancji psychoaktywnych aniżeli grzyby amerykańskie. Ma to jednak swoje znaczenie tylko w ilości jedzonych jednorazowo grzybów. Przy zjedzonych 50 sztukach mogą wystąpić bardzo poważne zmiany świadomości, a spożycie już około 30 świeżych sztuk powoduje wystąpienie halucynacji

[Łysiczka górska (Psilocybe montana) – jak wiekszosc łasiczek wystepuje dość rzadko. Owocniki wyrastaja przez cały rok, poza zima, w grupach, rzadziej pojedynczo, na ubogich terenach porośnietych mchem i trawą z mchami.]

Wydawać by się mogło, iż z racji sezonowego wystepowania grzybów, dostęp do świeżego materiału ogranicza się wyłacznie do późnego lata i jesieni. Istnieje jednak możliwość prowadzenia hodowli grzybów posiadajacych właściwosci halucynogenne w warunkach domowych.

Rozpoznawanie grzybów, cechy diagnostyczne.

Jedną z takich cech jest barwa zarodników, dzieki której można nieuzbrojonym okiem okreslić gatunek grzyba. Wysyp zarodników otrzymuje się układajac dojrzały kapelusz hymenoforem do dołu na kartce białego papieru. Po kilku godzinach należy usunąć kapelusz, - na kartce pozostają wówczas zarodniki o kolorze własciwym dla danego gatunku. Barwa wysypu zarodników jest cechą bardzo pomocną przy oznaczaniu grzybów, pozwala ona na szybkie przyporzadkowanie
znaleziska do rodziny w danej grupie grzybów. Warto podkreslić, że w przypadku grzybów blaszkowych zrobienie wysypu zarodników jest łatwe i szybkie i jest bardzo pomocne.
W praktyce grzybiarza, umiejetność robienia wysypu zarodników jest także bardzo przydatna.
Okreslenie barwy wysypu zarodników umożliwia na przykład pewne odróżnienie pieczarek (czekoladowobrazowy wysyp) od muchomorów (biały wysyp), opieniek (biały wysyp) od "fałszywych opieniek" (brązowy wysyp), itd. Wysyp zarodników bywa także potocznie nazywany "odciskiem kapelusza". W przypadku grzybów Psilocybe wysyp zarodników jest purpurowo-brazowy. Czesto można zauważyć, iż kapelusze sąsiadujących ze sobą łysiczek są oprószone smugami ciemnego pyłu.
Inną cechą, która ułatwia identyfikacje gatunków grzybów Psilocybe jest niebieskie zabarwienie trzonka u nasady kapelusza. Po ścieciu lub uszkodzeniu trzonka (zgnieceniu) barwa ta zmienia się na czerwona w ciagu 30-60 min. Zjawisko to, nie jest cechą charakterystyczną gatunków grzybów zawierajacych psylocybine, ale może świadczyć o tym, iż grzyb nie należy do gatunku trujacego.
Wysypu zarodników można dokonać dysponując świeżymi owocnikami,
--------------------------------------
OSTRZEŻENIE:

Podane informacje o Amanita Muscaria (muchomor czerwony) są wyłącznie w celach informacyjnych - próby spożywania i doświadczenia z przyjmowaniem muchomora czerwonego mogą spowodować nieodwracalne zmiany w psychice i zdrowiu, a także mogą stanowić zagrożenie dla życia.

Muchomor czerwony (Amanita muscaria), to rozpowszechniony w Polsce grzyb kapeluszowy z rodziny drobnołuszczakowatych. Jest to grzyb o słabych właściwosciach trujacych. Ze wzgledu na swój charakterystyczny wygląd, do zatruć nim dochodzi dość rzadko. Najczesciej, są to zatrucia w przypadku nieodpowiedniego spreparowania grzyba w
celach odurzajacych. Wedle statystyk śmiertelność przy zatruciu tym grzybem waha się w granicach 2-5%. Najbardziej trujące są swieże osobniki ze wzgledu na zwiekszoną zawartość w swoim składzie kwasu ibotenowego.
W 100 g suchej masy grzyba Amanita muscaria zawartych jest 180 mg wymienionych substancji, z których jedynie 25 mg, to kwas ibotenowy. W organizmie kwas ten metabolizowany jest właśnie do muscymolu, który wykazuje mniejszą toksyczność i wydalany jest z moczem w
postaci niezmienionej. Dawka niezbedna do wywołania doznań narkotycznych to 30-60 mg dla kwasu ibotenowego oraz 10-15 mg dla muscymolu.

W celach halucynogennych czesto wykorzystywany jest także dość pospolity w Polsce muchomor plamisty (Amanita pantherina).

Odurzenie, jakie występuje po wypiciu wywaru z muchomorów czerwonych lub po zjedzeniu pokrojonych i ususzonych jego kawałków w początkowej fazie przypomina stan upojenia alkoholowego. Zachowanie odurzonego może mieć bardzo różny charakter od spokojnego i przygaszonego do stanów silnego rozdrażnienia, a nawet wściekłości. Wszystkie zmysły są bardzo wrażliwe, a w szczególności słuch i wzrok. Normalne oświetlenie staje się nie do zniesienia, najsłabsze dźwięki są wychwytywane, drobne przedmioty przybierają ogromne rozmiary stając się przeszkodami nie do przebycia.

Efekty uzycia:

gadatliwośc i wesoły nastrój
silne halucynacje
prowadzenie rozmów z wyimaginowanymi osobami
wyostrzenie zmysłów

Z uwagi na dużą toksyczność istnieje szczególne zagrożenie dla takich organów jak nerki i wątroba
----
Efekty spożywania grzybów z gatunku Psilocybe.

„Magiczne grzybki”, jak wynika z wielu doniesień, konsumowane są zazwyczaj w postaci surowej, taka forma wywołuje, bowiem, najsilniejsze doznania już po 20-40 minut od spożycia. Opisywane są również przykłady spożywania grzybków zmieszanych w napojach lub potrawach. Zbiory grzybków przechowywane są najczesciej w postaci suszonej badz mrożonej, czesto są trzymane w
miodzie, co w znacznym stopniu pozwala zachować ich wysoką aktywność.
Doniesienia dotyczace formy oraz ilosci spożywanych grzybków są bardzo zróżnicowane. Jednakże za ilość pozwalajacą odczuć działanie przyjmuje się 20-30 sztuk swieżych lub 30-40 suszonych grzybków. Badania kliniczne pozwoliły na oszacowanie, iż konsumpcja 15-20 mg grzybków wpływała na różnorodne zachowanie psychiczne niektórych
pacjentów. Notowano miedzy innymi zaburzenia toku myślenia, zaburzenia emocjonalne oraz zaburzenia spostrzegania rzeczywistosci. W literaturze naukowej oraz w doniesieniach internatów spotyka się opisy różnorodnych doznan po spożyciu grzybków. Sposród wielu efektów najczesciej jednak opisywane są:
- halucynacje, zmiany percepcyjne i zmiany sposobu postrzegania świata definiowane jako fałszywe spostrzeżenia zmysłowe, patologiczne postrzeganie przedmiotów, które nie znajdują się w polu widzenia jednostki lub w ogóle nie istnieją; halucynacjom towarzyszy silne przekonanie o realności odbieranych bodźców,
- uczucie błogostanu czyli przyjemne odpreżenie, wrażenie „odpływania”, przyjemne barwne wizje, ogólne pozytywne spostrzeganie stanu rzeczy, uczucie opuszczenia ciała, brak koordynacji ruchowej;
- stany psychotyczne w tym paranoidalne urojenia oraz obsesje, nagłe i gwałtowne zmiany osobowosci oraz toku postepowania, może wystapić tzw. „bad trip” (określenie na przerażające lub trudne doświadczenia po zażyciu substancji psychoaktywnej, głównie psychodelików)
- nadmierne pobudzenie psychosomatyczne, huśtawka nastrojów,
- różnorakiego rodzaju zaburzenia ze strony układu pokarmowego w tym wymioty, biegunki oraz bóle brzucha.

Badania dotyczace konsumpcji Psilocybe dowodza, że nie istnieje możliwosc fizycznego uzależnienia od tych grzybów, pomimo zwiększajacej się tolerancji przy ich długotrwałym
zażywaniu. Ich częste spożywanie stwarza możliwość uzależnienia psychicznego.
Element oszołomienia, zwiazany z ich spożywaniem, nie jest obojetny dla młodego organizmu.
Grzyby te powodują pobudzenie psychoruchowe, halucynacje, uczucie niepokoju.
Przy niewłasciwym stosowaniu może dojść nawet do ostrej psychozy. Człowiek w takim stanie traci świadomość i może być bardzo niebezpieczny dla siebie i innych. Osoby czesto zażywające substancje halucynogenne wykazują podwyższony poziom agresji.

Czytany 19144 razy Ostatnio zmieniany poniedziałek, 01 maj 2017 16:16

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Polecamy:

Wróżka
Lilith

Rytualista
Canis

 

Czat
Ezoteryka 

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.