sobota, 03 czerwiec 2017 19:35

Biblijny Potop

Napisane przez Amon
Oceń ten artykuł
(1 głos)



W 7 rozdziele księgi Genesis napisano Powiedział pan do Noego schrońcie się do arki ty i cały twój dom. Po 7 dniach każe podać deszczom przez 40 dni i 40 nocy i zgładzę z powierzchni ziemi wszystkie istoty, które stworzyłem. Noe zrobił wszystko, co polecił mu pan. Działo się to w 600 roku życia Noego w 17 dni drugiego miesiąca. W dniu tym wystąpiły wody z wszystkich zródeł i okna z nieba otworzyły się. Zapis ten pochodzący z VII wieku p.n.e.ma uniwersalną wymowę i nawiązuje do legend o potopie na obszarze Babilonu i Asyrii.


Wątek potopu jako kary Boga do grzesznego rodzaju ludzkiego przewija się w tradycji wielu ludów. Nauka zna ponad 250 legend o potopie. W 1872 roku zostały odnalezione w Kujundżik pozostałości królewskiej biblioteki w Niniwie, m.in. pewien babiloński epos utrwalony z pomocą pisma klinowego. Pochodzi on z 2600 roku p.n.e. a wszedł do historii wschodu jako epos o Gilgameszu król Uruku. Przedwsięwzioł on jak informuje jedenasta tablica podruż do Urahna Utnapisztima, który opowiedział mu jako naoczny świadek katastrofę potopu. Utnapisztim jest babilońskim Noe, „ojcem ludzi”. Podobnie do babilońskiego opowiadania Pan ostrzegł Utnapisztima przez znaki. Wtedy zbudował on dla siebie i swoich najbliższych pojazd podobny do arki, w którym przebywali, dopóki nie opadły wody. Wysłał także gołębia, jaskółkę i kruka. Opuścił arkę dopiero wtedy , gdy kruk nie wróci. To, że na starożytnim wschodzie miała miejsce katastrofa na powódź nie ulega wątpliwości. Także w Asyrii egzystuje legenda o powodzi. Która bardzo przypomina tę babilońską. Głównym jej bohaterem jest Izbudar a jego pradziad Utnapisztim występuje jako Hasis Adra lub Xisuthros. W przeciwieństwie do biblii złość bogów doprowadziła nie do zagłady całej ludzkości, lecz jedynie miasta Szurupak położonego w połowie drogi między Babilonem Hilla a Bagdadem, tzn obok dzisiejszego wzgórza Abu Habba.





Anglik Francis Dandy (1793-1861) namalował obraz “Potop” jako apokaliptyczne, złożone wydarzenie w zalanym przez deszcze prakrajobrazie. W XIX wieku uważano potop za udowodnione zdarzenie, które wyjaśniało wymarcie zwierząt i występowanie niektórych skamielin.


Ogromna powódz mogłaby, więc być podstawą biblijnej opowieści o potopie. Wielu badaczy wyznaje zgodnie pogląd, że w żadnym razie zamiarem Boga nie było spowodowanie potopu, który spustoszy całą ziemię. Tylko międzyrzecze Eufratu i Tygrysu zostało dotknięte olbrzymią powodzią. To wynika już z faktu, że arka Noego nie mogła w żaden sposób osiąść na górze Ararat w Armenii, która otrzymała tę nazwę o wiele pozniej. Arka zatrzymała się na niewielkiej wyżynie u ujścia Eufratu i Tygrysu, nazwanej również Ararat. Teksty babilońskie podają nawet bardzo dokładne, miejsce, gdzie musiały znajdować się pozostałości arki: na południowej stronie Araratu. Rzeczywiście znaleziono tam trzy drewniane części, które być może mogłyby wskazywać na miejsce osadzenia arki. Ale, czy to możliwe, aby resztki drewnianego statku, który przetrzymał powódz przed wieloma tysiącami lat, zachowały się do dzisiaj?

Istnieją dowody, że katastrofa miała ograniczony zasięg. Ale pomijając to zawarty w księdze Genesis opis nieprzerwanego trwającego 40 dni i nocy deszczu, którego skutkiem była sięgająca jeszcze 15 łokci ponad najwyższe szczyty powódz jest hipotezą absolutnie niemożliwą do przyjęcia z naukowego punktu widzenia .Potop obejmujący całą Ziemię aż po szczyty najwyższych gór jest po prostu niemożliwy, choćby dlatego, że ludzkość doczekała się wielu cięższych katastrof i przeżyła je. Zadziwiające jest jednak , że wieść o potopie rozpowszechniła się tak bardzo: w Azji istnieje 13 niezależnych legend o potopie, w Europie -4, w Afryce -5,w oby Amerykach -337. Według Azteków potop trwał od 5 dni do 52 lat. Jako przyczyny podawano, obok opadów deszczu, śnieżyce, topnienie lodowców (Eda), burze, trzęsienia ziemi, trąby powietrzne i zalewy mórz. Chińczycy jako przyczynę potopu podają złe bóstwo Kung-kung, które w gniewie rozbiło uderzeniem głowy jedną z kolumn utrzymujących niebo. Sklepienie nieba zwaliło się przez to na Ziemię i ogromne deszcze zalały cały kraj. Powróćmy jeszcze raz do eposu o Gilgameszu według jednej z teorii i nie powinna ona zostać pominięta ten słynny epos niepowstał w starożytnym wschodzie, lecz pochodzi z obszaru Tiahuanaco i potomkowie Gilgamesza przyjęli go z Ameryki Południowej Sumerowie najdawniejsi mieszkańcy Babilonii nie mieli wątpliwości co do historycznej rzeczywistości potopu. Dzielą oni nawet władców Mezopotamii na panujących przed i po potopie. W ich kronikach brzmi to tak: A potem przyszła wielka powódz, a po powodzi królowie zeszli na Ziemię z nieba. Podczas wykopalisk niedaleko Ur przeprowadzonych w latach 1922 – 1929 przez angielskiego archeologa Woolleya natrafiono na warstwę gliny o grubości 2,5 m, która mogła być pozostałością po niesłychanie dużej powodzi. Aby mogło się odłożyć tyle gliny woda musiała osiągnąć w tym miejscu przez dłuższy czas głębokość co najmniej 8 metrów. To oznaczało, by, jednakże cały kraj od pustyni Iraku do pagórkowatego kraju Elaam, od starej Babilonii do Zatoki Peryskiej został zalany.Masy wody zatopiły wszystkie wsie i miasta oszczędzając tylko te osiedla, które były położone na wyższych partiach terenu.



Artykuł Amon
Kopiowanie za zgodą autora

Czytany 341 razy

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Polecamy:

Wróżka
Lilith

Rytualista
Canis

 

Czat
Ezoteryka 

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.